Η ζούγκλα των δρόμων

Πάω στη δουλειά μου σήμερα το πρωί με το αυτοκίνητο. Ξαφνικά ένας μαλάκας φορτηγατζής (όχι ότι είναι όλοι μαλάκες, αλλά μερικοί είναι), σταματάει στη μέση του δρόμου, ότι δεν μπορούσε να περάσει και καλά. Ρε φίλε μια χαρ'α πέρναγες. Σταματάει για πόση ώρα την κυκλοφορία, κομπολόι απο πίσω τα αυτοκίνητα. Τα νεύρα μου τσατάλια. Μετά απο ώρα, ξαφνικά κατάλαβε πως περνάει. Και ερωτώ, γιατι να περάσω ένα τέταρτο στο αμάξι, και ο νταλίκας να καταλάβει μετά απο ένα τέταρτο ότι περνάει? Α ρε ξύλο που σας χρειάζεται. Σε όλους μας δηλαδή γιατί κάποια στιγμή όλοι κάνουμε την χοντρομαλακιούλα μας. Π.Χ. Εγώ όταν οδηγώ βρίζω ασύστολα. Γέρους, νέους, παιδιά, δεν κάνω καμία εξαίρεση. Τους γέρους ειδικά, δεν πρέπει να τους αφήνουν να βγαίνουν απ'το σπίτι. Πανε και περπατάνε μες στη μέση του δρόμου, βρε φορτηγό να είναι απο πίσω τους, δεν κάνουν στην άκρη. Και μετά σε βρίζουν και απο πάνω. Σιγα ρε παππού μην αλλάξω δρόμο για να πηγαίνεις εσύ μες στη μέση του δρόμου. Γι'αυτό υπάρχουν τα πεζοδρόμια.Π-Ε-Ζ-Ο-Δ-Ρ-Ο-Μ-Ι-Ο. ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΖΟΥΣ. Πεζοί όλου του κόσμου περπατήστε επιτέλους στα πεζοδρόμια, ο δρόμος είναι για τα αυτοκίνητα. Θα σας χτυπήσουμε και καμιά φορά και δεν θα φταίμε. Αλλά πάντα ο μαλάκας την πληρώνει σε αυτή τη ζωή!